|
Po wojnie palmę pierwszeństwa wśród zwierzynieckich dziwaków dzierżył niepodzielnie Edek Partyzant. Choć działał w całym
mieście, to jednak najlepiej czuł się w zwierzynieckim mateczniku. Oficerki Edka dziarsko błyszczały nad zwierzynieckim brukiem w latach pięćdziesiątych. Opowiadano o nim wówczas, że jest kontuzjowanym
żołnierzem. Skutkiem tej kontuzji miał otrzymać rentę. Pozwalało mu to wyzwolić się z mozołu walki o kawałek chleba i poświęcić cały wolny czas na spacery w rozmaitych mundurach. Nikt nie potrafił wyjaśnić,
jakie to przyczyny decydowały, że czasami Edek był marynarzem, czasami harcerzem, a nawet tramwajarzem. Mundur zmieniał jego osobowość. On nie udawał tramwajarza, on nim był. Wychylony z przedniego pomostu
bacznie obserwował szyny, ostrzegał pasażerów strasznymi skutkami wysiadania z wagonu zanim ten zatrzyma się ostatecznie i przed wsiadaniem po dzwonku sygnalizującym odjazd. Choć nie był Edek wielkim mówcą,
a nawet można powiedzieć, iż bełkotał swoje ostrzeżenia, to jednak nikt się z niego nie śmiał. Ten człowiek wzbudzał szacunek. Nawet zwierzynieckie agary, dla których nie było żadnych autorytetów, szanowały
Edka. Ten szacunek przetrwał czasy Edkowej świetności. Nikt bowiem nie wiedział, że zwierzyniecki dziwak przez lata zmagał się z jakąś chorobą. Choroba zwyciężyła i biedny Edek, ubrany już w cywilne łachy,
wlókł się z trudem o lasce przez Zwierzyniec, aby dotrzeć do tego kawałka muru przy Siennej, muru, o który można się było wygodnie oprzeć i długo stać z plikiem "Echa" na ręku. W tamtej epoce powszechnego
braku nawet gazet było za mało. Edek kupował u zaprzyjaźnionych kioskarzy większą ilość codziennej, poczytnej gazety za pięćdziesiąt groszy od sztuki. Później sprzedawał. Jednak już za złotówkę. Zdarzyło się
raz, że jakiś nadgorliwy ormowiec usiłował ukrócić spekulację. Na jego nieszczęście próbował to zrobić w obecności paru zwierzynieckich zuchów, którzy solidarnie i solidnie stanęli w obronie biednego Edka.
|
|
