Ślady pobytu pierwszych grup ludzkich (ale raczej neandertalczyków) na omawianym terenie odnosimy do okresu jednego ze zlodowaceń środkowopolskich (ponad 200 tys. lat temu) oraz interglacjału eemskiego (120-70 tys. lat temu) i dotyczą paleolitycznych kultur mustierskiej oraz oryniackiej (prymitywne techniki wytwarzania narzędzi kamiennych), które odnaleziono na Sowińcu, w Przegorzałach i przy ul. Królowej Jadwigi.

     Pierwsze na Zwierzyńcu udokumentowane ślady prymitywnej "osady" (?) ludzkiej (niewątpliwie już Homo sapiens) sprzed ok. 25 wieków (kultura wschodniograwecka)  - to, wykonane z kości mamutów, "fundamenty" i resztki zniszczonej konstrukcji jurt koczowników paleolitycznych, odkryte w latach 60-tych nieco powyżej  ul. V. Hofmana (dawniej: Spadzista). W cieplejszym okresie ostatniego zlodowacenia koczownicy owi penetrowali m.in. zachodnie rejony dzisiejszego Krakowa i właśnie na wzgórzu salwatorskim budowali jurty, pokryte zapewne skórami upolowanych mamutów i nosorożców. Istnieje domniemanie, iż jednym z powodów odwiedzania przez koczowników naszego terenu była obecność żył krzemienia w wapieniu budującym Jurę Krakowsko-Wieluńską. Na jednym z wschodniokrakowskich stanowisk paleolitycznych, położonym w dolinie Wisły, ale daleko od  Jury - odkryto zapasy tego surowca do wyrobu ówczesnych narzędzi, prawdopodobnie transportowane na obszary pozbawione własnych złoży. Paleolitycznych koczowników z ul. Spadzistej nazwano umownie łowcami mamutów, którzy z wzniesienia salwatorskiego mogli wypatrywać przemieszczających się stad wielkich ssaków roślinożernych w bagnistej niecce obecnych Błoń i meandrów oraz rozlewisk Wisły i Rudawy.

Historia, c.d.: