POJEDYNEK

Trudno stwierdzić, aby niemiecka kultura w kwestii pojedynku przyniosła nam jakiekolwiek, elementy dodatnie i ażeby w jakikolwiek bądź sposób tej dziedzinie przejawiła się dodatnim wpływem na nasze społeczeństwo. Rozwielmożnieniu się- w ostatnich. przed wojną latach, śmiesznych dziecinnie zwyczajów burszowskich "sprawy honorowe" na zawołanie i obstalunek - dalej wprowadzenie niemieckiego sposobu patrzenia na pojedynek jako na mensurę, pozwalającą na nieszkodliwy upust krwi gorącej młodzieży - to wszystko powodowało spisywanie warunków pojedynku w sprawach najbłahszych, których powodem było ostre spojrzenie, no i knajpa.

Pojedynek jest nadto poważna, rzeczą, by go sprowadzać do poziomu sportowej, zabawy uniwersyteckiej, a nadto niebezpieczną, by nią kończyć każdą sprawę honorową, której powód kwalifikuje się; raczej do humorystycznego pisma.

Te naleciałości niemieckie, winne z polskiego zwyczaju honorowego raz na zawsze ustąpić i dlatego tak jak a jednej strony, udzielając wskazówek sekundantom, polecamy im jak najusilniej gorącą troskę o pokojowe załatwienie sprawy - tak z drugiej strony, w razie gdyby uznali pokojowe zakończenie za niedopuszczalne, natenczas, z naciskiem podkreślamy, iż pojedynek winien się odbyć na warunkach ostrych, któreby nic dopuściły do obniżania tego odwiecznego zjawiska społecznego do poziomu zabawki kilku, mniej lub więcej lekkomyślnych ludzi.

I to jest najważniejsza zasada, na którą winni baczyć sekundanci.